<< Ga terug

Koorzang, electronica en gekuch in Broederkerk

Koorzang, electronica en gekuch in Broederkerk
Foto: Fred Sollie

(door Fred Sollie)
KAMPEN – Het koor Cappella Amsterdam geeft dit jaar vrij spel aan de jonge talentvolle dirigent Lodewijk van der Ree (1986). Zijn carte blanche gaat over ruimte en tijd. Afgelopen vrijdagavond zongen ze in de Broederkerk.

Geopend werd met ‘Kuma’, een werk voor koor en electronica van de Estse componiste Liisa Hirsh (1984) dat voor Cappella Amsterdam is geschreven. Serene dissonanten in een steeds complexer wordende meerstemmigheid, waardoor de Broederkerk zich langzaam maar zeker vulde met een wolk van mystieke klanken. Een indrukwekkende uitvoering, muzikaal en technisch: de koorleden moesten voortdurend gebruik maken van een stemvork om in dit oerwoud van klanken hun toon te treffen. Het vervormde geluid van een electronische kerkklok omarmde het geheel.

Vervolgd werd met vier koorliederen van Robert Schumann (1810 - 1856). Evocatieve klankschilderingen die vrij, warm en gepassioneerd werden gezongen. De dirigent wist precies wat hij wilde en bracht dat suggestief op het koor over. Het resultaat was een uitvoering die van a tot z boeide en beloond werd met applaus.

Met twee werken van Johannes Ockeghem (ca. 1420 - 1497) ging het ineens 400 jaar terug in de tijd. Fraai en devoot gezongen. Toortsen in plaats van kunstlicht zouden de sfeer van de Middeleeuwen hebben versterkt.

Hierna klonk een electronisch intermezzo van Jonathan Harvey (1939 - 2012): ‘Mortuos Plango, Vivos Voco’, een stuk waarin de componist de eeuwigheid tot menselijke proporties tracht terug te brengen en een werk van Sofia Goebaidoelina (geb. 1931). De stem van de Amerikaanse sopraan Katharine Dain hing als een zilverdraad in de ruimte, prachtig! Hoe jammer was het dat verstilde momenten diverse malen kapot werden gekucht. Alsof er een steen door het raam werd gegooid. Tip: een Ricola kruidenpastille kan helpen om de hoestkriebel de kop in te drukken. En de verpakking is zo ontworpen dat het geen geluid maakt tijdens het openen.

Het concert werd besloten met Nachklänge van Robert Heppener (1925 - 2009). De titel is een verwijzing naar de langzaam wegstervende klankrimpelingen die volgen op een wisselspel van uitroepen en echo's. Het zestienstemmige koor was gesplitst in vier groepen die op verschillende plaatsen in de kerk stonden. “Het is muziek waarin je de ruimte moet kunnen horen”, zegt Heppener. In de partituur verwerkte hij herinneringen aan zijn jeugd in Amsterdam. “Als je 's avonds in bed lag, hoorde je roepen op straat, een mosselkoopman in de verte, geluiden die er niet meer zijn.” Het koor gaf er een overtuigende uitvoering van. Respect voor koor en dirigent. Je moet het maar durven en kunnen om zo’n veelzijdig programma te presenteren.



Op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Like ons ook op Facebook!

Ontworpen door BCO Reclameburo

Welkom op De Brug

Op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming worden cookies als persoonsgegevens beschouwd. Op deze website wordt van cookies gebruik gemaakt. Verdere informatie hierover kunt u vinden in ons privacystatement & cookiestatement. U wordt hierbij verzocht om kenbaar te maken dat u met het gebruik van cookies instemt.



Lees ons privacystatement

Lees ons cookiestatement