<< Ga terug

Humor met een boodschap: Mijn onderbuikgevoel...

Humor met een boodschap: Mijn onderbuikgevoel...
Foto: Foto: Thamar fotografie.

(door Marcel Kalter uit Kampen)

Elf september heeft al voor heel wat verrassingen gezorgd. In 1999 zorgde een aardbeving in de buurt van Mariahout in Noord-Brabant letterlijk voor wat opschudding, de terroristische aanslagen in Amerika van 2001 laten nog elke dag diepe sporen na en in de Kanaaltunnel vond in 2008 een grote brand plaats. ‘Nine eleven’ had het dit jaar op mij gemunt…

Tijdens het avondeten op 10 september had ik al wat last van de buik. Ik dacht dat het spierpijn was, omdat ik na de zomervakantie actief was gaan sporten. Ik had de voetbalschoenen uit ‘het vet’ gehaald en was minimaal twee keer per week in het zwembad te vinden om baantjes te trekken. Dit kon mijn oude lijf vast niet aan. Na het eten vertrok ik richting Nunspeet om naar een voetbalwedstrijd van het eerste elftal van IJVV te kijken. Ik wist namelijk dat mijn zoon Luc in de basis zou staan. Hij speelde een heerlijke wedstrijd en bekroonde die met een doelpunt van afstand. Maar het gekke gevoel in de buik van deze trotse vader ging tijdens de wedstrijd niet weg. Het werd zelfs steeds beroerder. Dit kan echt geen spierpijn zijn, schoot door mijn hoofd.

Toen ik rond half elf ’s avonds thuiskwam, was de buikpijn bijna niet meer te harden. Eerst maar eens kijken of de wc uitkomst kon bieden. Maar zelfs met mijn jarenlange ervaring lukte het niet om iets te produceren waardoor de pijn zou verdwijnen. Na een paar slapeloze uren wist ik het bijna zeker. ‘Lucy, ik denk dat ik een blinde darmontsteking heb!’ Ik had besloten de volgende ochtend vroeg naar de huisarts te gaan, zodat ik als eerste aan de beurt zou zijn. Om 7.05 uur stond ik al voor de gesloten deur te wachten en was daardoor om 8.00 uur direct aan de beurt. De huisarts kwam ook tot de conclusie dat het mijn blinde darm moest zijn, die voor de heftige pijn in mijn buik zorgde. Het vreemde was wel dat ik geen koorts had en dat de ontstekingswaarde in mijn bloed heel laag was. Dat strookte niet helemaal met elkaar. Ik moest toch maar naar Zwolle om het een en ander te laten checken.

Bij de eerste hulp in het ziekenhuis kreeg ik weer een polsbandje om. Net als in Turkije eerder dit jaar had ik recht op een all inclusive behandeling. Door echte toppers, die al hun liefde en passie in de zorg van de patiënt steken. Dit keer was het ‘ultra all inclusive’, dus inclusief een operatie. Mijn onderbuikgevoel was namelijk juist. Op de echo’s was mijn ontstoken blinde darm goed te zien en die moest direct worden verwijderd. Ik had geluk bij een ongeluk en was heel snel aan de beurt. Om 13.04 uur werd ik voor het eerst in mijn leven onder narcose gebracht. Wat een rare gewaarwording is dat zeg. Binnen een paar seconden ben je helemaal onder zeil. Rond half drie ’s middags werd ik door iemand uit mijn ‘slaap’ gehaald. De operatie was geslaagd. Ik mocht de volgende dag al naar huis, omdat mij blinde darm niet geperforeerd was. De antibioticakuur, die veel patiënten moeten ondergaan, bleef bij mij gelukkig achterwege.

Voordat je er erg in hebt, ben je dus weer thuis met een nieuwe ervaring op zak. Na een paar dagen zal het wel weer gaan, dacht ik. Maar ik ben 2,5 week thuis geweest, omdat ik te veel last had van de nasleep van de operatie. Thuiszitten is niets voor mij, maar ik had nu geen keus. En dan heb je ‘maar’ een blinde darmontsteking. Wat heb ik hangend op de bank vaak gedacht aan mensen, die echt wat onder de leden hebben en behandeling na behandeling moeten ondergaan. De meeste mensen vinden gezondheid het allergrootste goed en handelen daar dagelijks toch niet naar, spookte regelmatig door mijn gedachten. Pas als de artsen de alarmbel luiden, gaat bij velen de knop om. Na het ‘plukken’ van mijn blinde darm is het besef weer groter: pluk elke dag met volle teugen en wees zuinig op je lichaam! Je hebt er namelijk maar één…



Op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Like ons ook op Facebook!

Ontworpen door BCO Reclameburo