De Brug

Dinsdag, 7 april 2020

Al het nieuws uit Kampen, IJsselmuiden e.o.

Humor met een boodschap: Lieve mam…

Humor met een boodschap: Lieve mam…
Foto: Foto: Thamar fotografie.
Redactie: Nick de Vries
(door Marcel Kalter uit IJsselmuiden)

Als ik op de social media kijk, zie ik allemaal berichten voorbijkomen waarin mensen aangeven dat ze iemand missen. Vaak met de juiste woorden omschreven, waardoor ze mij ook in het hart raken. En het gekke is dat ik jou helemaal niet mis. 15 januari is het alweer tien jaar geleden dat je jouw ogen definitief sloot. Die jaren zijn werkelijk voorbijgevlogen.

Ik durf het vaak niet eens hardop te zeggen dat ik je niet mis, omdat ik weet dat het gros van de mensen me niet zal begrijpen. Ik weet zelf ook niet hoe het komt. Dat we tijd hadden om aan het idee te wennen en daardoor echt afscheid konden nemen zal daarbij een grote rol hebben gespeeld. Ons gesprek van 12 januari 2010 op de rand van jouw bed herinner ik me nog als de dag van gisteren. Jij vroeg aan mij: ‘Vind je het erg dat ik doodga?’ ‘Lieve mam, ik vind het verschrikkelijk,’ was mijn antwoord. ‘Degene, waarop ik als mens het meest lijk, knijpt ertussenuit. Maar als elk jaar 1.000 mensen mijn leven kleur geven, blijven er nog steeds 999 over. En er komt er vast wel weer eentje bij, die dat ook zal doen. Ik wil me vooral vasthouden aan de mooie herinneringen, die ik in bijna 40 jaar met jou heb opgebouwd en vooral niet blijven hangen in het verlies!’ Je knikte instemmend en terwijl een traan over je wang rolde zei je: ‘Zo is het jongen.’

Jij en ik zijn uit hetzelfde hout gesneden. Ik ben misschien nog iets positiever dan jij, maar aan de basis verschillen we niet zoveel. Wat ik mooi vond, toen de diagnose kanker werd gesteld, is dat je je niet afvroeg ‘waarom ik?’. Je accepteerde gewoon dat het zo was. Dat is misschien wel een goede verklaring waarom ik je niet mis. Ik accepteer ook dat je er niet meer bent. Het tijdperk mama is helaas voorbij, maar dat hoort nou eenmaal bij het leven. Ik lijk een ster te zijn in het loslaten en in gedachten neem ik je elke dag met me mee.

Zo heeft het jaar 2009 een vaste plek in mijn geheugen veroverd. Vastberaden, doortastend en met een bijna onevenaarbare wil om te blijven leven ging je het behandeltraject in. Lijnen was tot dan toe nooit jouw sterkste punt geweest, maar nu zorgde jouw levenslust ervoor dat je met gemak een super streng dieet kon volgen. Het werd eigenlijk een jaar om nooit te vergeten. Je had voldoende kwaliteit van leven en genoot met volle teugen van alles wat er op je pad kwam. Misschien wel met in jouw achterhoofd het besef dat dit de laatste keer zou kunnen zijn dat je dit zou meemaken. Ons weekendje in september 2009 met z’n allen in Oostende was de kers op de taart. Het werd een weekend om in te lijsten. Je was zo blij dat we allemaal bij elkaar waren. Ik bekijk de foto’s nog regelmatig en zie je dan stralen. Ik kan jouw energie bijna voelen als ik de beelden weer zie en de sfeer van toen oproep.

15 januari 2010 blies je jouw laatste adem uit. Op jouw rouwkaart staat de tekst ‘Mijn leven was goed, helemaal goed, allemaal bedankt!’. Dat wilde je graag. Net als jouw paarse kist van steigerplanken met een zon erop geverfd en de tekst ‘Richt je op de zon, dan valt de schaduw achter je…’ Ik moet je zeggen dat dit me als adviseur in zonnepanelen het afgelopen jaar best goed is gelukt.

Lieve mam, je was een bijzonder mens. Na jouw overlijden hebben we de draad allemaal weer opgepakt. Ieder op z’n eigen manier, omdat het handboek ‘de enige juiste manier voor rouwverwerking’ niet bestaat. Ik ben blij dat ik goed ben in het accepteren van alles wat er op mijn pad komt. De mix van goed en slecht maakt het leven wat mij betreft mooi. De slechte dingen zorgen ervoor dat ik het goede nog meer waardeer. Daarnaast kan ik goed loslaten en terugdenken aan de mooie momenten, die we samen hebben beleefd. Dat zullen de redenen zijn, waardoor ik je eigenlijk niet mis. Het is net als Rivella… het is een beetje vreemd, maar voelt wel lekker. Het blijven hangen in verlies en gemis past namelijk niet bij mij. Of ik je ooit nog tegenkom, zal de toekomst uitwijzen. Het zal heerlijk zijn om je op de een of andere manier weer in mijn armen te kunnen sluiten. Misschien tot dan… en anders, nogmaals bedankt dat je mijn moeder was!